Σάββατο, 12 Οκτωβρίου 2013

Όπως θυμάμαι, εκείνο το περίπτερο τής γειτονιάς μου...


Η κρίση πού μαστίζει σήμερα τους περισσότερους συμπολίτες μας δεν άφησε ανέγγιχτο και το εμπόριο σε ψιλικατζίδικα και περίπτερα, όπως στο Αγρίνιο και στα περίχωρα. 
Κι΄ αν κάποιοι ίσως θεωρούν τα μαγαζάκια αυτά ως ένα είδος ασήμαντης προσφοράς στο κοινό, καθώς και ασήμαντου εμπορίου πού δεν θα πείραζε κι΄ αν έλλειπαν, το λάθος τους είναι μεγάλο ίσα πού και το σκέφτονται…

Θυμάμαι παλαιότερα πού σε κάθε σχεδόν γωνία υπήρχε κι΄ ένα περίπτερο, χώρια τα ενδιάμεσα ψιλικατζίδικα της κυρά Κούλας, του κύρ Μήτσου, και των άλλων....

Το περίπτερο ήταν το μαγαζί παντός καιρού και πάσης ώρας. 

Ανοιχτό, από το πρωϊ μέχρι το βράδυ για την εξυπηρέτηση του κόσμου, του περαστικού, του γείτονα…

Κατάστημα πού έδινε ζωή, στον κάθε τόπο πού φύτρωνε !

Και πάντα με είδη πρώτης, δεύτερης, και τελευταίας ανάγκης. 
Από εφημερίδες, περιοδικά, τσιγάρα, τυρόπιτες, μέχρι μπέϊμπιλίνο και βελόνες…

Με τηλέφωνο «για το κοινό», με ψυγείο για τά παγωτά μας, νερά, αναψυκτικά, μέχρι ασπιρίνες στις 11 η ώρα την νύχτα, όταν τα άλλα εμπόρια έχουν κατεβάσει τα ρολλά κι΄ έχουνε πάει από ώρα για ύπνο…

Εκτελούσαν και εκτελούν πλέον των άλλων ένα κοινωνικό έργο. 
Και το εκτελούν ακόμα όσα δυστυχώς κατόρθωσαν μέσα στην κρίση και τον πυρετό να επιζήσουν…
Τώρα όλα κλειστά... Οι έμποροι των εθνών αχόρταγοι να "πατήσουν" στο σβέρκο τους μικρούς. Οι ντόπιοι κυβερνήτες μικροί και οι κοινωνία "άβουλη" και σαστισμένη "κλεισμένη" στις ειρηνικές φυλακές της αντιπαροχής! Η ζωή τραβάει την ανηφόρα στην πόλη του τίποτε!

Δεν υπάρχουν σχόλια: