Τελικά ένας απ’ τους ελαχίστους, που διαθέτουν μυαλό και πολιτικό αισθητήριο σ’ αυτή τη δύσκολη για την πατρίδα συγκυρία φαίνεται να είναι ο Μίκης Θεοδωράκης.
Κάποιοι άλλοι με κόμματα και κομματίδια και αποκόμματα και κινήματατα και άλλα «ηχηρά παρόμοια» απλά ομφαλοσκοπούν. Έχουν ο καθένας το συνοικιακό του μαγαζάκι. Και περιμένουν όλοι οι άλλοι να τρέξουν, για να τους προσκυνήσουν και να φιλήσουν-όπως του πάπα-την παντούφλα τους και να τους ικετεύσουν, λέγοντάς τους:
Σώστε μας! Είστε οι μοναδικοί. Είστε οι ανεπανάληπτοι!
Και αποδεικνύεται, έτσι, για πολλοστή φορά αυτό που λέει το Ευαγγέλιο:
Ότι «οι γιοι του σκότους είναι φρονιμότεροι απ’ τους γιούς του φωτός».
Ή το άλλο, που λέει ο εθνικός μας ποιητής:
«Η διχόνοια, που κρατάει ένα σκήπτρο η δολερή, καθενός χαμογελάει, «πάρ’ το λέγοντας κι εσύ»!
Και το τραγικό στην προκειμένη περίπτωση είναι ότι εξαιτίας της πολυδιάσπασης, δεν το παίρνει κανένας τους το σκήπτρο. Αλλά το προσφέρουν άλλοτε στη Σκύλλα και άλλοτε στη Χάρυβδη του δικομματισμού.
Με αποτέλεσμα όλοι τους να προσκυνάνε- σε τελική ανάλυση- την εταιρεία δολοφόνων της Ελλάδας και των Ελλήνων. Και να φιλάνε την παντούφλα των ....